این منم؛

وارث خون.

وارث عشق و آرزو.

وارث میراث خدا.

وارث فریاد و نیاز...

با خوشحالی‏ام خوشحال شده‏ای.

در غم‏ها شریکم بوده‏ای.

موقع تنهایی، پناهم داده‏ای.

در سردرگمی‏ها، راهم را نمایانده‏ای.

تلخ‏های زندگی را برایم شیرین کرده‏ای.

خستگی‏هایم را در پناهت آسوده‏ام.

اما؛

یادم نمی‏آید که حتی برای لحظه‏ای شادی را بر لبانت آورده باشم.

دعایم کن.

یادش بخیر آن روزها که من و تو با هم تنها بودیم؛ تنهای تنها.

سال‏ها از آن روزها می گذرد اما هنوز خاطره‏های شیرینش روحم را آرام می‏کند.

هنوز هم دوست دارم تکرار آن دوران را، اما نمی‏شود.

نه این‏که تو دیگر نباشی که همواره بوده‏ای، خصوصا در اوقات تنهایی‏ام اما؛

آن روزها تکرار ناشدنی است...

- حیف نیست موی به این زیبایی رو کسی نبینه؟

- اون کسی که باید ببینه می‏بینه. به بقیه چه ربطی داره؟!

- ...